Memory

เป็นเรื่องที่เราไม่มีวันลืมในวันหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว

ในตอนนั้นมีสอบภาษาอังกฤษ...ส่งกระดาษคำตอบแล้วเราก็เดินกลับมาตายคาห้อง....ด้วยความง่วง

คนเริ่มทยอยกันมา..ในตอนนั้นปุ่นก็ชวนคุยนิดๆหน่อยๆ..ก่อนที่เราซึ่งกำลังสะลึมสะลือหลับไปนั้นเอง

"เห็นจะๆคาตาเลย!!!"

ครูกลับมาเร็วจริง(คิดด้วยความกลัวขณะที่เด้งตัวขึ้นมาด้วยความรวดเร็ว)...หายง่วงเป็นปลิดทิ้งเลย=_=...

แล้วความจริงก็ปรากฎ...

นั่น!

ข้างหน้านั่น

นังพีชชี่...มาม่าคามือเลย(ลองคิดภาพคนเงยหน้าที่อ้าปาก มือถือมาม่าห่างปากซัก20ซม.)

ค้างท่านั้นเลยY_Y...

น่าเกลียดจริงเพื่อนตู

ลงท้ายด้วยความเศร้า.เมื่อถูกเซ็นต์เล่มขาวคนเดียว

ทั้งๆที่มีอีกหลายคนที่กินกับมัน...

วันนี้...เป็นวันที่รับผลสอบ

ความกังวลเอ่อล้นในใจมาแรมเดือน..จะสิ้นสุดลงวันนี้!!!

ไช่แล้ว...เกรดออกมาโอเคแหละ...แต่น่าชีช้ำภาษาอังกฤษ(ถึงจะคาดไว้แล้วก็ตาม)

แต่วันนี้ได้รับความกังวลที่พระผู้เป็นเจ้ามอบให้..............(แผน2มี2ห้อง..ควรได้อยู่ห้อง1)...ม่ายยยยยยยยยยย

ไอ้พีชชี่นำความกังวลนี้มาถ่ายทอดจนได้TT^TTตายแน่

วันนี้ครูก็ยังน่ากลัว...ปากแดง

..............................................................................................................................................................

อาทิตย์หน้าไปงานสัปดาห์หนังสือ...เยส

แต่แกรบกิน...แย่จัง

กะจะชวนเพื่อนไป...แต่เริ่มขี้เกียจ

ตอนนี้ดันรู้สึกใจหาย...เมื่อคิดว่ามีเพื่อนที่ออกไปแล้วเราอาจไม่ได้เจอกันอีก

แต่ตอนสอบวันสุดท้ายลืมคิด...เอาแต่จะรีบกลับบ้าน

บางคนเฟรนด์ชิพก็ไม่ได้ให้เขียน...ต้องเข้าใจว่าตอนนั้นคิดว่า

ช่างมันเถอะ

(และบางทีเหมือนเขียนส่งๆ...เห็นแล้วมันเสียความรู้สึก)

บางที เราคงหวังมากไป....

เฮ้อ

อยากเจออีกซักครั้งจังเลยT^T(รู้สึกเหมือนจะร้องไห้แฮะ)

งั้น...แค่นี้แหละ

บาย

ไหนๆก็ไหนๆแล้ว อุตส่าปิดเทอมทั้งที...อัพบล็อกด้วยเลย

มานเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว จำได้ว่าตอนนั้นออกไปเรียนวิชาอะไรไม่รู้นอกห้อง พอกลับมากำลังก้าวขึ้นบันได(ห้องเรียนตอนนั้นมีบันไดขั้นนึงก่อนเข้าห้อง) แต่พอดีด้วยความเคยชิน+เหนื่อย ทำให้ไม่มองบันไดเหยียบได้เกือบครึ่งเท้าเองและตอนนั้นขาอีกข้างก็ก้าวไปแล้ว==(ลอยอยู่กลางอากาศเลยแหละ)(เคราะห์ที่1)...แต่โชคดีที่รีบเอาขากลับลงบนพื้นในขณะที่มันจะถึงพื้นนั่นเองเคราะห์ที่2ก็ตามมา ทะสึกระโดดกอดคอเราจากทางด้านหลังTT^TTและทุกอย่างก็...ไม่เจ็บ...

เพราะทะสึตายคาที่อยู่ข้างล่างในขณะที่เรานั่งทับอยู่(โชคดีของทะสึที่เราพอมีสติไม่หล่นทับเต็มๆ...ไม่งั้น...)

...อาเมน

edit @ 18 Mar 2009 18:00:51 by Memory_T